W piątek 24 kwietnia kończę naukę w Żeromie i uznałem to za dobrą okazję, aby opublikować tutaj mój niedawno napisany wiersz, który ma być swoistą formą pożegnia z gazetką i w ogóle z tą szkołą. Co prawda rzadko pisuję wiersze, ale temat ostatniej, licealnej miłostki najlepiej opisać poetycko.

Je suis romantique¹,
bo taki mam już tik,
że patrzę gdzie ma miłość nieszczęśliwa,
bo kieruje mną myśl dokuczliwa!

Przez bory sosnowe, szerokie
i wody czarne, głębokie,
wpatrują się oczy me sokole,
w dziewczę, mą niedolę!

O dziewczyno, anielska piękności,
czy bliska jesteś doskonałości?
Czy twe oczęta to lustra słodkości,
czy tylko głębiny próżności?

Gdym z uczelni wracał kontenty,
zaszedł mi drogę święty Walenty,
prowadząc pannę w modrej sukni,
przy melodii kupidyna lutni!

O Boże, królu całego świata!
Czemuż czynisz z siebie mego kata?
Od tego razu zapomnieć jej nie mogę,
bo jej charmes² zachodzą mych myśli drogę!

Widzę jej wielkie, czekoladowe oczy,
błyszczące niczym Wenus w nocy,
i piękno jej czerwonych ust,
które zwabiło mój młodzieńczy gust!

Panienka była smukłą, choć wysoką,
i mógłbym zostać jej opoką,
wsparciem w trudnej chwili,
i kompanem do dworskich figli!

Nie minęły dwa tygodnie,
a mówiliśmy tylko trzykrotnie,
lecz me głupie serce pokochało,
i życiem wygrałem, tak się zdało!

Nadeszły jednak szare dni marcowej choroby,
i nic nie dawały lekarskie sposoby,
Śmierć czułem po nocach bezsennych,
Wspomnieniem żyjąc jej oczu pięknych!

Miłość i cierpienie to złe połączenie,
parce que je suis devenu désespérée³,
i rozpaczliwie szukając dawnych amorów,
miłość mą pogrzebałem go grobów!

1. Je suis romantique (czyt. że słi romantik) - Jestem romantykiem

2. Charmes (czyt. szarme) - wdzięki

3. parce que je suis devenu désespérée, (czyt. parse kłe, że słi dewenu desespere)  - ponieważ stałem się desperatem

Begeś